به نام خدا

یکی از بچه ها این پست رو گذاشته، برای کسایی که آرشیوشون پریده.

من تعداد پستهام خیلی زیاده و عکس داره، نمی تونم چنین وقتی بگذارم.

ولی گفتم شاید برای بقیه کاربرد داشته باشه.

به نام خدا

دیدم 128 روزه اینجا هیچی ننوشتم، حس کردم مُردم.

دلم گرفت.

گفتم بنویسم نخیرم "زنده ام".

خوب و خوش و سلامت و شاااااااکر.

البته هنوز هم ناراحتم که یکی از بهترین سالهای زندگیم از آرشیو بلاگفا حذف شده. سال خوب 93...

:(

همین.

:)

به نام خدا

خدا که همیشه باهام یار بود. ولی این روزها بیش از همیشه نظر و توجه خدارو دارم تو زندگیم می بینم.

من رو به آرزوهایی می رسونه که به زبونم نمیارم. فقط از دلم می گذره.

گاهی می ترسم از اینکه آرزوشون کنم. شاید که صلاحم نباشه.

---

پی نوشت:

وای خدای من. چقدر باید شاکر باشم نمی دونم...

به نام خدا

من هنوز خوبم. و زنده هستم.

و این وبلاگ همچنان دلم رو می گیرونه وقتی میام داخلش...

بلاگفا خیلی بدی. خیلی بدی. خیلی بدی...

به نام خدا سال نو مبارک. دیگه داره روزها زیادی تند می گذره. دلم هُرّی می ریزه به یه ماه دیگه فکر می کنم. و این مسئله که این یک ماه دقیقاً معلوم نیست یک ماه باشه یا کمتر یا بیشتر، دلم رو بیشتر می هُرّونه. پی نوشت: نه زیبای من، تو هم برام مقدسی.

به نام خدا هر سال، می اومدم و تولد وبلاگم رو در چنین روزی جشن می گرفتم. اما امروز شاد تر از هر سال، از زایش و به وجود آوردن موجودی واقعی، به اینجا اومدم تا خبر بدم: "یاس سادات" دخترم، که اسمش قراره من رو یاد مادر سادات بیندازه، در روز بیست و نه فروردین، مصادف با نه رجب، که مقارن بود با میلاد امام نهم ما شیعیان حضرت جواد الائمه علیه السلام، در ساعت نه و بیست و پنج دقیقه صبح به شکل کاملاً طبیعی، پا به این دنیا گذاشت و حالا من مادر یک دختر خانم بی نهایت ظریف هستم که تا امروز حسابی مورد عنایت بوده و انشاءالله تا آخرین روز زندگانیش همینطور باقی خواهد ماند.

به نام خدا امروز می خوام از یکی از فرهنگهای والای ایرانیمون پرده برداری کنم. . . . . از 18 تا 20 سالگی موظف بودم پرسش " درس نمیخونی؟" و "دانشگاه نمی خوای بری؟" و "چرا دانشگاه نمیری؟" و "اگه درس نمیخونی چرا شوهر نمی کنی؟" که خدا رحم کرد و تندی کاردانی و بعدشم کارشناسی رو قبول شدم. بعدش از 20 تا 28 سالگی با پرسش مداوم " ازدواج نمی کنی؟" و "چرا ازدواج نمی کنی؟" و "تو که خواستگار داری پس سخت گیری!" و ... مواجه بودم. که باز خدا رو شکر بلاخره ازدواج کردم و اون دوره هم گذشت. بعد اون در 29 سالگی که ازدواج کرده بودم، به خاطر علاقه ای که به بچه داشتم و دارم و همیشه گفته بودم زود بچه